Vanmorgen arriveerde onze haan na weken afwezigheid in speciale verpakking opnieuw in Puiflijk. Hij was prachtig opgeknapt en van een dun laagje bladgoud voorzien. Ook de pijnappel heeft een nieuw laagje bladgoud gekregen en het torenkruis bleek zorgvuldig gerestaureerd.

Voor het bestuur van de stichting was dit een bijzonder moment, een soort bekroning. Door de aannemer was zij er op attent gemaakt, dat het doorgaans gebruikelijk is om een aandenken voor het nageslacht in de pijnappel te doen. Dit is dan ook gebeurd: een kokertje met tekstrolletje en een twee-euromunt van 2026 is aan de binnenkant van de appel geplakt. Hiernaast ziet u de afbeeldingen hiervan.

Met een grote kraan is het geheel weer op de torenspits geplaatst. Voor de komende tientallen jaren staat de haan er weer fier en tevreden op zijn eigen plek. Of, zoals Johan van Os hem ooit liet zeggen:

Noot zal ik erg’s kunne aore
Aes tusse Herre en Herrewaore
Ik blef wis m’ne leste zucht
In Pufl’k op de hucht.

foto’s: © Ton Rothengatter/Stichting Oude Toren Puiflijk